 |
 |
De wezel
De Europese wezel (Mustela nivalis) is de kleinste wezel van zijn soort en daarmee ook het kleinste inheemse roofdier dat we kennen.
Het mannetje is het grootst, met een lengte van 17-26cm en een gewicht van 60-180gram. Het moertje heeft een lengte van 15-19cm met een gewicht van 30-90gram.
De vacht is vrij opvallend, de rug is roodachtig tot kastanjebruin terwijl de buik wit is. De vacht dient tevens als camouflage. Zijn naaste familielid de hermelijn lijkt heel veel op de wezel, echter heeft de hermelijn een zwarte staartpunt en is de scheiding tussen de rug en buik vacht veel scherper.
De wezel is een echt roofdier en voedt zich met allerlei knaagdieren zoals muizen en woelmuizen. Ondanks dat kleine knaagdieren het hoofdbestanddeel vormen maken de wezel en hermelijn ook gebruik van andere voedselbronnen. Beide soorten kunnen heel goed klimmen dus een bezoek aan een vogelnestje is zeker een mogelijkheid.
Wanneer de wezel jaagt volgt hij zijn prooi tot in het hol waarna hij zijn prooi dood en vervolgens opeet. De wezel moet ongeveer een derde van zijn lichaamsgewicht per dag eten om niet uit te hongeren. Een zogend moertje moet zelfs tweederde van haar lichaamsgewicht tot zich nemen om de pups van melk te kunnen voorzien.
Wezels zijn zowel overdag als 's nachts actief waarbij ze regelmatig hun rust nemen. Vaak zie je de wezel op zijn achterpoten staan om de omgeving te verkennen, ook wel kegelen genoemd. Dit doet de wezel meestal tijdens het jagen om zoals gezegd de omgeving te verkennen en te luisteren waar zijn prooi zich bevindt.
De draagtijd van een moertje bedraagt 34-37 dagen. Normaliter vindt deze plaats tussen april en mei, echter wanneer er voldoende voedsel aanwezig is kan er een 2e worp volgen in juli en augustus. De gemiddelde worp bestaat uit 4-6 jongen. De jongen die in het voorjaar zijn geboren groeien veruit het snelst. Na vier weken gaan de oogjes open en al na acht weken kunnen ze al heel goed jagen.
De wezel leeft solitair, dat wil zeggen dat hij niet in groepsverband leeft. Echter het territorium van het mannetje kan over meerdere territoria van moertjes verspreid zijn. De huisvesting is veelal een hol van een gedood prooidier. In de koudere streken word de ingang van de huisvesting afgedekt met bijvoorbeeld de vacht van het prooidier. Moertjes gebruiken deze huisvesting ook om een voedselvoorraad aan te leggen wanneer ze zwanger zijn.
De wezel heeft absoluut een voorkeur voor gebieden waar hij veel kleine knaagdieren kan vinden, verlaten akkers hebben hier de voorkeur. In de herfst en wintermaanden vertrekken veel van deze kleine knaagdieren naar andere locaties, zoals een boerderij. De doorgaands angstige wezel zal gedurende die periode toch zijn principes overboord gooien en de voedselbron volgen.
Door de grote veranderingen op het platteland, waar de kleine akkers met sloten en bosranden langzaam maar zeker plaatsgemaakt hebben voor grote uitgestrekte velden, is de knaagdieren populatie van locatie veranderd. Uiteraard betekend dit ook dat de wezel populatie met hun zijn mee verhuisd. Ondanks dat er veel gebieden zijn waar de wezel en hermelijn zijn verdwenen is er voorlopig geen sprake van dat deze diersoorten bedreigd worden.
In hoeverre het met de populatie is gesteld van de wezel is moeilijk te zeggen, zoals gezegd is de wezel een klein schuchter diertje en daarom moeilijk te lokaliseren. Juist daarom is het moeilijk om de exacte populatie in Nederland in kaart te brengen, echter is het wel zo dat de diertjes regelmatig her en der gesignaleerd worden, maar de aantallen moeilijk in kaart gebracht kunnen worden.
Ondanks dat de wezel en hermelijn heel nauw met elkaar zijn verbonden is de hermelijn toch de dominantere van de twee. In gebieden waar voor beiden een voedselbron aanwezig is zal de hermelijn absoluut de wezel verdrijven, dit kan zelfs leiden tot gevechten waar de dood van de wezel op volgt.
Buiten de hermelijn heeft de wezel nog meer natuurlijke vijanden zoals vossen, roofvogels en katten. Ook de mens zelf is een vijand, denk hierbij aan het verstoren van de leefomgeving en het toenemende verkeer.
Zie ook: Wikipedia
