De bunzing
De bunzing is waarschijnlijk de oervader van de fret, zelfs nu speelt de bunzing een belangrijke rol in het leven van de fret.
De lengte van een bunzing is 30-46cm lang met een gewicht van 600-2000 gram. Wederom is het mannetje groter dan het moertje. De bunzing heeft een donkere vacht, met witte oorrandjes, een witte snuit, witte vlekken tussen de oren en ogen en een donker masker. De zijkanten zijn lichtergekleurd.
De bunzing heeft een witte/gele ondervacht die in de zomer volledig bedekt wordt door de donkere bovenvacht, in de winter gaat de ondervacht naar buiten staan waardoor de bunzing voller en lichter oogt.
Zoals alle Mustela is ook de bunzing een echte vleeseter, muizen, ratten, kikkers maar ook de grotere dieren zoals kippen en konijnen gaat de bunzing niet uit de weg. De bunzing legt ook gerust een flinke voedselvoorraad aan.
De bunzing heeft ook verfijnde technieken ontwikkeld om zijn prooi te doden, de een pakt hij in de nek en de ander bijvoorbeeld in de kop. De kaken en kaakspieren van de bunzing zijn heel erg sterk ontwikkeld waardoor het heel makkelijk is om in zijn prooi zijn tanden te zetten.
Ook komt het wel voor dat de bunzing een kippenhok binnen weet te komen, daarna volgt een ware slachtpartij waarbij een flink aantal zo niet alle kippen gedood worden.
In het najaar eet de bunzing ook verschillende soorten bessen die suikers bevatten, hiermee wordt een extra hoeveelheid brandstof opgeslagen die de bunzing gebruikt om de winter mee door te komen.
De bunzing voelt zich prettig op akkers, bosgebieden, moerassen en rivieroevers. In ons natuurlandschap is de bunzing ook vaak te vinden bij boerderijen en aan de rand van de steden. Het belangrijkste is dat hij een goede voedselbron heeft en een plek om te schuilen. Het liefst is de bunzing 's nachts actief, hoewel de bunzing ook wel overdag waar te nemen is. vaak gebruikt hij het hol van zijn prooi maar de bunzing graaft net zo makkelijk zijn eigen hol. De bunzing leeft het gehele jaar solitair behalve tijdens de paartijd.
De paartijd duurt van maart tot juni, gedurende deze periode zoeken de mannetjes hun territorium af naar moertjes. Het territorium zelf wordt afgebakend door een eigen geurstof en geurige uitwerpselen. Dezelfde anale geurstof komt ook vrij wanneer de bunzing ergens van schrikt. De paring op zich is redelijk heftig waarbij het mannetje het moertje soms uren kan slepen. Het heen en weer sleuren van het moertje is belangrijk voor de paring, namelijk alleen gedurende het verslepen is het moertje vruchtbaar.
De draagtijd bedraagt 42 dagen en levert tussen de 2 tot 8 jongen op die meestal in een konijnenhol, vossenburcht of een holle boom worden geboren. De bunzing heeft maar één nest per jaar.
De jongen hebben witte zijdezachte haartjes en wegen 9-10 gram. Na 3-4 weken ontstaat de donkere vacht en gedurende die periode worden de jongen door de moeder gezoogd.
Daarna volgt een periode van training voor het overleven en jagen in de natuur.
Zie ook Wikipedia
